Łatwa Ustna
CennikStart

Przykładowe rozprawki maturalne 2026

Sześć rozprawek maturalnych z Informatora CKE, po trzy na każdy z dwóch tematów, ułożone od pracy wzorcowej (34/35) do słabej (16/35). Każda z pełną punktacją, analizą akapit po akapicie, krótkimi cytatami i parafrazą komentarza egzaminatora.

Porównanie 6 prac

PracaSuma
T1 · Przykład 1Praca wzorcowa31/35
T1 · Przykład 2Praca średnia20/35
T1 · Przykład 3Praca słaba16/35
T2 · Przykład 1Praca wzorcowa34/35
T2 · Przykład 2Praca średnia26/35
T2 · Przykład 3Praca słaba18/35

Temat 1

Temat 1: Człowiek zmagający się z losem samotnik

Polecenie: „Człowiek – zmagający się z losem samotnik poszukujący swojej drogi życiowej. W pracy odwołaj się do: wybranej lektury obowiązkowej, sensu wiersza Do samotności Adama Mickiewicza, wybranych kontekstów."

Praca wzorcowa

Temat 1, Przykład 1

Lektura wybrana: Adam Mickiewicz, Dziady cz. III · 674 wyrazów · Informator CKE str. 216–219

31/35

SFWP

1/1

KLiK

16/16

KW

6/7

JW

8/11

Maturzysta stawia tezę, że samotność — niezależnie od jej źródła — pozwala odnaleźć drogę życiową. Buduje wywód na trzech filarach: analiza wiersza Mickiewicza, dramatu Dziady cz. III oraz postaci Ramberta z Dżumy Camusa jako kontekst literacki. Praca wzorcowa dla najwyższego pułapu KLiK; minimalne odjęcia w KW (spójność) i JW (interpunkcja).

Anatomia akapitów

  1. 1
    Wstęp. Stawia tezę: samotność może być zarówno wyborem, jak i konsekwencją losu, ale w obu przypadkach prowadzi do odnalezienia drogi życiowej.
  2. 2
    Argument 1 — wiersz Mickiewicza. Strofa po strofie analizuje obraz samotności jako schronienia („wytchnienie"), przestrzeni twórczej, ale i przekleństwa wygnańca.
  3. 3
    Argument 2 — Konrad z Dziadów cz. III. Konrad to samotnik z wyboru, którego pycha i przekonanie o własnej wyjątkowości prowadzą do bluźnierczego oskarżenia Boga; samotność umożliwia mu wybór drogi poświęcenia za naród.
  4. 4
    Argument 3 — kontekst literacki, Rambert z Dżumy. Rambert reprezentuje samotność wymuszoną; epidemia zmusza go do refleksji, w wyniku której decyduje się włączyć w wspólnotę walki z dżumą.
  5. 5
    Kontekst filozoficzny. Egzystencjalizm Camusa: człowiek skazany na wolność i samotność wyborów.
  6. 6
    Zakończenie. Synteza — bohaterowie literaccy pokazują, że samotność (z wyboru lub z losu) potrafi pomóc w wyborze drogi życiowej.

Krótkie cytaty z pracy

  • „Samotność to stan, który towarzyszy ludziom w różnych momentach życia, może być dobrowolnym i świadomym wyborem."

    Co pokazuje: Precyzyjne sformułowanie tezy we wstępie — otwarcie obu osi argumentacji (wybór vs. konieczność).

  • „Stawia siebie na piedestale, wyżej od Boga, unosi się pychą."

    Co pokazuje: Rzeczowa, analityczna obserwacja postawy bohatera — nie streszczenie. Spełnia warunek „zdania analitycznego" z definicji odwołania do lektury obowiązkowej.

  • „Samotność i poczucie niezrozumienia przez resztę świata to cechy twórców epoki romantyzmu."

    Co pokazuje: Funkcjonalne wprowadzenie kontekstu historycznoliterackiego — jeden z dwóch wymaganych kontekstów.

  • „Zgodnie z filozofią egzystencjalną, której zwolennikiem był Albert Camus, człowiek skazany jest na wolność."

    Co pokazuje: Funkcjonalne zastosowanie kontekstu filozoficznego — sygnał erudycji wymaganej dla 16/16 KLiK.

Mocne strony

  • +Dwa utwory wskazane w temacie wykorzystane w pełni funkcjonalnie — wyczerpująca analiza różnych aspektów samotności w wierszu i przyczyn/skutków samotności Konrada.
  • +Funkcjonalnie wykorzystane dwa konteksty: historycznoliteracki (romantyczna koncepcja jednostki) i filozoficzny (egzystencjalizm).
  • +Wzbogacenie wywodu trzecim kontekstem literackim (postać Ramberta).
  • +Bogata argumentacja, wypowiedź świadczy o erudycji.
  • +Struktura problemowa, podział na akapity poprawny.
  • +Szeroki zakres środków językowych umożliwiający swobodną realizację tematu.

Co kosztowało punkty

  • −Trzy zaburzenia spójności (1 pkt strat na 3b): dwa z braku powiązania treści w akapicie i między akapitami; trzecie z nieuzasadnionej zmiany czasów gramatycznych w sąsiednich zdaniach.
  • −7 błędów językowych obniżyło ocenę 4a do 5/7.
  • −5 błędów interpunkcyjnych obniżyło ocenę 4c do 1/2.

Lekcja dla ucznia

Maksimum w KLiK (16/16, najważniejsze kryterium) wymaga wyczerpującej funkcjonalnej analizy dwóch utworów PLUS dwóch funkcjonalnych kontekstów PLUS dodatkowego kontekstu literackiego — wszystko wzbogacone erudycją. Drobne błędy językowe i interpunkcyjne nie zagrażają wysokiej ocenie, jeśli substancja merytoryczna jest mocna. Lekcja praktyczna: nie dzielić uwagi między 3+ utworów płytko — lepiej dwa pogłębione + trzeci jako kontekst.

Praca średnia

Temat 1, Przykład 2

Lektura wybrana: Juliusz Słowacki, Kordian · 404 wyrazów · Informator CKE str. 219–222

20/35

SFWP

1/1

KLiK

8/16

KW

7/7

JW

4/11

Maturzysta argumentuje, że samotnik prowadzi refleksję, która pozwala odnaleźć cel życiowy. Wybiera Kordiana jako przykład romantycznego samotnika w podróży; odwołuje się do Sonetów krymskich (kontekst literacki) i biblijnej symboliki wody (kontekst kulturowy). Praca średnia: dobra struktura i kompozycja zniwelowane przez powierzchowną analizę i bardzo dużo błędów językowych.

Anatomia akapitów

  1. 1
    Wstęp. Teza: w samotności człowiek najefektywniej poznaje siebie i odnajduje sens istnienia.
  2. 2
    Argument 1 — wiersz Mickiewicza. Samotność jako „zbawienna odskocznia" od codzienności, miejsce twórczej refleksji; odwołanie do biblijnej symboliki wody (kontekst kulturowy).
  3. 3
    Argument 2 — Kordian. Bohater jako romantyczny wędrowiec, którego samotna podróż prowadzi do przemiany i odnalezienia powołania.
  4. 4
    Argument 3 — Sonety krymskie (kontekst literacki). Opis natury jako bodźca dla refleksji egzystencjalnej; samotna wędrówka przez step jako metafora poszukiwania drogi.
  5. 5
    Zakończenie. Synteza — samotność umożliwia ustalenie priorytetów; nawet w tłumie można pozostać samotnikiem.

Krótkie cytaty z pracy

  • „W osamotnieniu można najefektywniej poznać samego siebie i doszukać się sensu własnego istnienia."

    Co pokazuje: Jasno postawiona teza we wstępie — spełnia wymóg argumentacyjnego charakteru pracy.

  • „Przyrównanie do wody, która w kontekście biblijnym jest symbolem oczyszczenia i życia, podkreśla wagę i znaczenie samotności."

    Co pokazuje: Funkcjonalne wprowadzenie kontekstu kulturowego (biblijna symbolika); fragment erudycyjny, który egzaminator wprost docenia.

  • „Kordian znajduje odpowiedzi na pytania czym jest miłość, religia i jak funkcjonuje świat."

    Co pokazuje: Powierzchowne potraktowanie wątku Kordiana — relacja faktyczna, ale bez głębszej interpretacji tekstu.

  • „Zatem samotna wędrówka przez step może być motywem poszukiwania drogi życiowej."

    Co pokazuje: Trafne, ale ogólnikowe domknięcie kontekstu literackiego — brakuje pogłębienia.

Mocne strony

  • +Funkcjonalne wykorzystanie dwóch kontekstów: kulturowego (biblijna symbolika wody) i literackiego (Sonety krymskie).
  • +Argumentacja trafna — odpowiednia, choć nie pogłębiona.
  • +Praca zawiera fragmenty erudycyjne (interpretacja symboliki wody).
  • +Wzorowa kompozycja: organizacja problemowa, poprawny podział na akapity, tylko 1 zaburzenie spójności (7/7 w KW).
  • +Styl jednorodny i adekwatny do sytuacji komunikacyjnej.

Co kosztowało punkty

  • −Powierzchowna analiza postawy samotnika w wierszu Mickiewicza — nie pozwala na pełne rozstrzygnięcie problemu z polecenia.
  • −Także omówienie Kordiana nie pozwoliło na pełne wnioskowanie — utwory wykorzystane tylko częściowo funkcjonalnie. Stąd KLiK = 8/16.
  • −17 błędów językowych — bardzo wysoka liczba, która zepchnęła 4a aż do 1/7 mimo szerokiego zakresu środków językowych.
  • −6 błędów interpunkcyjnych obniżyło 4c do 1/2.

Lekcja dla ucznia

Przykład „idealnej kompozycji z miernym językiem i powierzchowną analizą". Maks. KW (7/7) pokazuje, że umiejętność strukturyzowania można opanować osobno od głębi merytorycznej. Jednocześnie ostrzeżenie: 17 błędów językowych przy szerokim zakresie środków odbiera 6 z 7 punktów na 4a — matryca 4a jest bardzo czuła na liczbę błędów. Lepiej napisać prościej i poprawnie niż ambitnie i z błędami.

Praca słaba

Temat 1, Przykład 3

Lektura wybrana: Adam Mickiewicz, Romantyczność (ballada) · 445 wyrazów · Informator CKE str. 222–224

16/35

SFWP

1/1

KLiK

5/16

KW

5/7

JW

5/11

Maturzysta omawia samotność jako los wybitnej jednostki w romantyzmie, wykorzystując wiersz Do samotności i balladę Romantyczność. Powołuje się na kontekst historycznoliteracki — koncepcję samotnego poety. Słaba praca: częściowo funkcjonalne odwołanie do obu utworów, miejscami nadinterpretacja, dwa błędy rzeczowe i bardzo dużo błędów językowych.

Anatomia akapitów

  1. 1
    Wstęp. Kontekst współczesny — mimo łatwości komunikacji ludzie czują się samotni; zapowiedź wiersza Mickiewicza jako tekstu o tej tematyce.
  2. 2
    Argument 1 — wiersz Do samotności. Apostrofa do samotności jako źródła rozkoszy, porównanie do wody jako żywiołu, ambiwalentny obraz (źródło spokoju i przekleństwo wygnańca).
  3. 3
    Argument 2 — Romantyczność. Narrator jako obserwator obrony Karusi przed tłumem; romantyczna jednostka niezwykła doświadczająca metafizyki.
  4. 4
    Cytat manifestowy. „Czucie i wiara silniej mówi do mnie / Niż mędrca szkiełko i oko" jako wyraz romantycznego sprzeciwu wobec oświeceniowego racjonalizmu.
  5. 5
    Zakończenie. Wniosek dydaktyczny — samotność może pocieszać współczesnego człowieka, ale szczęście wymaga wsparcia bliskich.

Krótkie cytaty z pracy

  • „Już w pierwszej zwrotce podmiot liryczny za pomocą rozbudowanej apostrofy do samotności ujawnia, że wartość ta stanowi dla niego źródło rozkoszy."

    Co pokazuje: Poprawna analiza tekstualna, choć interpretacja pozostaje na powierzchni — „źródło rozkoszy" to jeszcze nie analiza.

  • „Karusia wpisuje się bowiem w romantyczny kanon jednostki niezwykłej – osamotnionej i niezrozumianej."

    Co pokazuje: Trafne osadzenie postaci w kontekście historycznoliterackim, ale w okolicy tego fragmentu egzaminator zaznaczył błąd rzeczowy.

  • „Aby osiągnąć szczęście, potrzebne są wsparcie i miłość innych ludzi, którzy nam pomagają."

    Co pokazuje: Problem z zakończeniem — wniosek tylko częściowo wynika z analizy. Egzaminator zauważył, że praca *częściowo* dotyczy problemu z polecenia.

Mocne strony

  • +Spełnione formalne warunki SFWP: brak błędu kardynalnego, jest odwołanie do lektury (Romantyczność), jest argumentacja.
  • +Argumentacja zadowalająca (a nie powierzchowna) — utrzymuje pracę w bandzie 5–6 pkt KLiK, a nie 1–4.
  • +Organizacja problemowa zachowana.
  • +Styl jednorodny i adekwatny.

Co kosztowało punkty

  • −Praca tylko *częściowo* dotyczy problemu z polecenia — pełne dotyczenie problemu jest jednym z czterech warunków SFWP, choć tu wystarczyło częściowe.
  • −Oba utwory wykorzystane jedynie częściowo funkcjonalnie (nie w pełni).
  • −Miejscami nadinterpretacja problematyki wiersza.
  • −W przypadku Romantyczności tylko częściowe uzasadnienie odczytania w kontekście tematu.
  • −Tylko jeden, częściowo funkcjonalny kontekst (historycznoliteracki) — zamiast wymaganych dwóch funkcjonalnych.
  • −Dwa błędy rzeczowe odjęły 2 pkt od KLiK.
  • −Usterki w podziale tekstu na akapity (1 pkt strat na 3a).
  • −14 błędów językowych obniżyło 4a do 1/7 mimo zadowalającego zakresu środków.

Lekcja dla ucznia

Częściowo funkcjonalne wykorzystanie utworów spycha pracę z bandy 12+ pkt KLiK do bandy ≤8. Druga krytyczna kwestia: brak drugiego, w pełni funkcjonalnego kontekstu — to przesuwa pracę o jedno miejsce w dół w macierzy KLiK. Lepiej napisać o jednej rzeczy głęboko niż o dwóch płytko.

Temat 2

Temat 2: Człowiek w poszukiwaniu miejsca na ziemi

Polecenie: „Człowiek w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. W pracy odwołaj się do: wybranej lektury obowiązkowej, sensu wiersza Pan Cogito – powrót Zbigniewa Herberta, wybranych kontekstów."

Praca wzorcowa

Temat 2, Przykład 1

Lektura wybrana: Stefan Żeromski, Przedwiośnie (z odwołaniem do fraszek Jana Kochanowskiego) · 667 wyrazów · Informator CKE str. 226–229

34/35

SFWP

1/1

KLiK

16/16

KW

7/7

JW

10/11

Praca prawie wzorcowa (34/35). Maturzysta argumentuje, że ostoja człowieka — niekoniecznie konkretne miejsce — jest życiową potrzebą. Łączy Pana Cogito, Przedwiośnie (Cezary Baryka i jego powrót do Polski) oraz fraszki Kochanowskiego (z biograficznym kontekstem Czarnolasu). Pokazuje, co znaczy „bogata argumentacja + erudycja" w praktyce.

Anatomia akapitów

  1. 1
    Wstęp. Teza: każdy człowiek potrzebuje ostoi (rodzinnego domu, ojczyzny), do której pragnie powracać.
  2. 2
    Argument 1 — Pan Cogito – powrót. Analiza decyzji bohatera o powrocie do trudnej, nieidealnej ojczyzny mimo świadomości jej wad; przywołanie obrazów z wiersza („kamienne łono", „mordercze wieże strażnicze").
  3. 3
    Argument 2 — Przedwiośnie. Cezary Baryka i jego skomplikowana droga z Baku do Polski jako dramatyczne poszukiwanie ojczyzny — miejsca rodziców, którego nigdy nie znał.
  4. 4
    Argument 3 — fraszki Kochanowskiego + biografia. Czarnolas jako idylla, gdzie poeta odnalazł swoje miejsce; kontekst biograficzny.
  5. 5
    Zakończenie. Synteza — ostoja nie musi być punktem na mapie, lecz miejscem bliskiej osoby lub pełnienia właściwej roli.

Krótkie cytaty z pracy

  • „Każdy człowiek, niezależnie od pochodzenia, wieku czy majątku potrzebuje ostoi, miejsca, do którego zawsze będzie mógł powrócić."

    Co pokazuje: Ogólna, ale precyzyjna teza otwierająca — uniwersalizująca polecenie.

  • „I chociaż ojczyzna w wierszu to: „kamienne łono", „zaorane pole", „mordercze wieże strażnicze", miejsce tragedii wielu istnień ludzkich, Pan Cogito powraca."

    Co pokazuje: Funkcjonalne, integralne włączenie cytatów z wiersza w argumentację — nie zdobią, pracują.

  • „Ojciec w ojczyźnie obiecywał synowi szklane domy. Niestety, nie przeżył podróży, w wyniku czego młody Baryka dotarł do Polski samotnie."

    Co pokazuje: Rzeczowa, dokładna znajomość fabuły lektury obowiązkowej — spełnia wymóg „zdania analitycznego" wzorcowo.

  • „Ostoja, do której wszyscy dążymy, wcale nie musi być konkretnym punktem zaznaczonym na mapie świata."

    Co pokazuje: Pogłębiona refleksja w zakończeniu, wykraczająca poza streszczenie argumentów.

Mocne strony

  • +Oba utwory (Herbert, Żeromski) wykorzystane w pełni funkcjonalnie — funkcjonalna analiza wyborów Pana Cogito i Cezarego Baryki.
  • +Funkcjonalnie wykorzystane dwa konteksty: literacki (utwory romantyczne i fraszki Kochanowskiego) oraz biograficzny (życie Kochanowskiego).
  • +Bogata argumentacja i erudycja.
  • +Wywód w całości uporządkowany i spójny — bez zaburzeń (3/3 w 3b).
  • +Szeroki zakres środków językowych, tylko 5 błędów językowych (6/7 na 4a).

Co kosztowało punkty

  • −1 błąd ortograficzny.
  • −3 błędy interpunkcyjne (i tak w bandzie 2/2).
  • −5 błędów językowych (jeden punkt strat na 4a).
  • −W zasadzie nic poza tym — strata 1 pkt z 35 to praktycznie idealna realizacja.

Lekcja dla ucznia

34/35 wymaga utrzymania jakości na każdym poziomie jednocześnie: pełna funkcjonalność dwóch utworów + dwa funkcjonalne konteksty + erudycja + spójna kompozycja + niska liczba błędów. Gdy wszystkie elementy działają razem, drobne potknięcia językowe nie kosztują wiele. Pójście „w głąb" jednej lektury (Cezary Baryka traktowany szeroko, z kontekstem historyczno-biograficznym) opłaca się bardziej niż wymienienie wielu tytułów.

Praca średnia

Temat 2, Przykład 2

Lektura wybrana: Witold Gombrowicz, Ferdydurke · 615 wyrazów · Informator CKE str. 229–231

26/35

SFWP

1/1

KLiK

14/16

KW

6/7

JW

5/11

Maturzysta proponuje ciekawe rozszerzenie tematu: „miejsce na ziemi" rozumiane nie tylko geograficznie, ale jako poszukiwanie własnej tożsamości i roli. Wykorzystuje to do połączenia Pana Cogito (powrót do ojczyzny) i Ferdydurke (Józio walczący z narzucaną „formą"). Mocna analiza, ale obciążona aż 16 błędami językowymi.

Anatomia akapitów

  1. 1
    Wstęp. Teza: człowiek stale szuka miejsca, do którego zechce powracać; wybór bywa wyzwaniem i celem życia.
  2. 2
    Argument 1 — Pan Cogito – powrót. Pan Cogito wraca „na kamienne łono" ojczyzny, mając dość fałszywej uprzejmości i pozornego dobrobytu Zachodu; przywiązanie do sztuki jako jedynej duszy obcego świata.
  3. 3
    Pogłębienie. Ojczyzna jako miejsce, w którym bohater „czuje, że powinien być" — to nie nostalgia, lecz potrzeba autentyczności.
  4. 4
    Argument 2 — Ferdydurke. Józef Kowalski jako poszukiwacz tożsamości; „forma" narzucona przez kulturę, „upupianie" w szkole przez Pimkę; bohater nie chce się poddać.
  5. 5
    Kontekst historycznoliteracki. Koncepcja człowieka jako aktora na scenie życia.
  6. 6
    Zakończenie. Synteza — odnalezienie miejsca to często odnalezienie sensu życia, nawet jeśli to miejsce nie jest łatwe.

Krótkie cytaty z pracy

  • „Pan Cogito ma jednak dość fałszywej uprzejmości, w której w rzeczywistości brak szczerego zainteresowania."

    Co pokazuje: Rzeczowa interpretacja postawy bohatera — wyraźne osadzenie w treści wiersza.

  • „Bohater jedynie w tym jest w stanie dostrzec duszę wśród otaczającego go bezdusznego świata."

    Co pokazuje: Pogłębiona, syntetyzująca obserwacja interpretacyjna; wykracza poza streszczenie.

  • „Józef Kowalski, główna postać powieści, jest dorosłym mężczyzną, pisarzem."

    Co pokazuje: Dokładna znajomość lektury (akcent na to, że Józio jest dorosłym, a nie uczniem — niuans często mylony).

  • „Szkoła w powieści jest ukazana jako miejsce „upupiania"."

    Co pokazuje: Poprawne użycie kluczowego terminu Gombrowicza — sygnał znajomości aparatu pojęciowego utworu.

  • „Odnalezienie go często bywa równoznaczne z odnalezieniem sensu własnego życia i uzyskania wewnętrznego spokoju."

    Co pokazuje: Zakończenie syntetyzujące — wraca do głównej tezy.

Mocne strony

  • +Oba utwory wykorzystane w pełni funkcjonalnie — rzeczowa analiza wyborów Pana Cogito i ciekawa propozycja interpretacji Ferdydurke (poszukiwanie miejsca = poszukiwanie tożsamości).
  • +Argumentacja zadowalająca.
  • +Kompozycja problemowa, wzorcowy podział na akapity.
  • +Tylko 1 zaburzenie spójności.
  • +Bez błędów ortograficznych.

Co kosztowało punkty

  • −Tylko *jeden* kontekst (historycznoliteracki), wykorzystany jedynie *częściowo* funkcjonalnie — zamiast dwóch w pełni funkcjonalnych. Zepchnęło to KLiK z 16 na 14.
  • −Argumentacja zadowalająca, nie bogata — brak elementu erudycji.
  • −16 błędów językowych przy szerokim zakresie środków → tylko 1/7 na 4a (matryca jest tu drakońska).
  • −4 błędy interpunkcyjne (jeszcze w bandzie 2/2).

Lekcja dla ucznia

Ciekawa, oryginalna interpretacja tematu (rozszerzenie „miejsca na ziemi" na tożsamość) jest doceniana — egzaminator wprost określa to jako „ciekawą propozycję odczytania". Ale błąd strategiczny: brak drugiego, w pełni funkcjonalnego kontekstu kosztuje 2 pkt KLiK. Dwa konteksty to MINIMUM dla najwyższych punktów; lepiej wprowadzić dwa krótko niż jeden szeroko. Druga lekcja: praca z 16 błędami językowymi nigdy nie wyjdzie wyżej niż 26/35, niezależnie od jakości myśli.

Praca słaba

Temat 2, Przykład 3

Lektura wybrana: Stanisław Wyspiański, Wesele · 709 wyrazów · Informator CKE str. 232–234

18/35

SFWP

1/1

KLiK

7/16

KW

7/7

JW

3/11

Maturzysta argumentuje, że człowiek dąży do miejsca dającego bezpieczeństwo i przynależność. Łączy Pana Cogito z postacią Pana Młodego z Wesela (chłopomania, mit arkadyjski) i kontekstem literackim z Mojej piosnki II Norwida. Słaba praca: dobra kompozycja zniwelowana powierzchowną analizą i bardzo słabym językiem (m.in. zerowy wynik z interpunkcji).

Anatomia akapitów

  1. 1
    Wstęp. Teza — wewnętrzna potrzeba znalezienia miejsca bezpiecznego i własnego towarzyszy każdemu człowiekowi; poeci są tego szczególnie świadomi.
  2. 2
    Argument 1 — Pan Cogito – powrót. Powrót do ojczyzny mimo trudności; bohater wie, że poza ojczyzną nic go nie trzyma.
  3. 3
    Argument 2 — Wesele, Pan Młody. Chłopomania okresu Młodej Polski; Pan Młody zauroczony folklorem i mitem arkadyjskim wsi.
  4. 4
    Argument 3 — kontekst literacki, Moja piosnka II Norwida. Podmiot liryczny wychwala ojczyznę, idealizuje ją, wraca do wspomnień z dzieciństwa.
  5. 5
    Zakończenie. Synteza — w naturze człowieka leży to, by zawsze mieć dokąd wracać; może to być miejsce lub ludzie.

Krótkie cytaty z pracy

  • „Każdy człowiek odczuwa chęć znalezienia swojego miejsca na ziemi, jest to wewnętrzna potrzeba."

    Co pokazuje: Prosta, ale jasno postawiona teza otwierająca.

  • „Mimo, że ludzie dookoła są zaskoczeni decyzją Pana Cogito, on czuje, że musi wrócić."

    Co pokazuje: Poprawna, ale powierzchowna parafraza fabuły wiersza — bez głębszej analizy motywów. Egzaminator wprost wskazuje to jako ograniczenie.

  • „Pan Młody był oczarowany folklorem, barwnością wsi i wszystkimi tradycjami z nią związanymi."

    Co pokazuje: Relacja faktu, nie analiza — brak osadzenia w problematyce poszukiwania miejsca w sensie egzystencjalnym.

  • „Można wypierać ze świadomości tą potrzebę, ale bez tego ciągle będzie nam czegoś brakowało."

    Co pokazuje: Próba uogólnienia w zakończeniu, ale na poziomie banału — dodatkowo z błędem językowym („tą" zamiast „tę").

Mocne strony

  • +Spełnione wszystkie warunki SFWP: brak błędu kardynalnego, jest odwołanie do lektury (Wesele), praca w całości dotyczy problemu, jest argumentacją.
  • +Funkcjonalnie wykorzystany kontekst literacki — odwołanie do Mojej piosnki II Norwida.
  • +Argumentacja zadowalająca (a nie powierzchowna).
  • +Kompozycja wzorcowa: problemowa organizacja, poprawny podział, brak zaburzeń spójności (7/7 w KW).
  • +Styl jednorodny i adekwatny.

Co kosztowało punkty

  • −Powierzchowne omówienie problematyki wiersza Herberta — ograniczone do wskazania zagadnienia powrotu, bez wnikania w motywacje.
  • −Powierzchowna i nie w pełni funkcjonalna analiza problemu poszukiwania miejsca przez Pana Młodego.
  • −Drugi kontekst (historycznoliteracki — chłopomania) wykorzystany tylko *częściowo* funkcjonalnie.
  • −Oba utwory wykorzystane częściowo funkcjonalnie → KLiK w bandzie 5–8.
  • −16 błędów językowych obniżyło 4a do 1/7.
  • −10 błędów interpunkcyjnych = 4c: 0/2 — istotny pojedynczy strat.
  • −1 błąd ortograficzny.

Lekcja dla ucznia

Dydaktyczny przykład „idealna kompozycja + powierzchowna treść = niska ocena". Maks. KW pokazuje, że uczeń umie strukturyzować — ale nie umie pogłębić analizy. Drugą lekcję dają punkty z interpunkcji (4c=0): przekroczenie progu 9 błędów interpunkcyjnych zeruje całe podkryterium. Strategia praktyczna: jeśli czujesz, że masz problem z interpunkcją, lepiej pisać krócej i ostrożniej z konstrukcjami wymagającymi przecinków.

Reguły CKE wokół tych przykładów

Najważniejsze zasady oceniania, które wyjaśniają ocenę powyższych prac. Parafraza fragmentów Informatora (str. 29–42).

  • Reguła zerowania SFWP

    Jeśli SFWP = 0, wszystkie pozostałe kryteria automatycznie zerują się. We wszystkich 6 omówionych pracach SFWP = 1, więc nie aktywował się ten mechanizm.

  • Reguła zerowania KLiK

    Jeśli KLiK = 0 po odjęciu błędów rzeczowych, KW i JW również zerują się.

  • Próg długości pracy

    Prace poniżej 400 wyrazów oceniane są tylko w SFWP i KLiK; KW i JW zerują się. Wszystkie 6 omówionych prac przekroczyły 400 wyrazów (zakres 404–709).

  • Lektura obowiązkowa wskazana w temacie

    Dla Tematów 1 i 2 lekturą wskazaną jest WIERSZ (Mickiewicza, Herberta), a nie utwór epicki/dramatyczny. Drugi utwór (lektura obowiązkowa, uzupełniająca lub pozalekturowy) jest wybierany przez zdającego z listy w arkuszu.

  • Zliczanie błędów rzeczowych (KLiK)

    Każdy błąd rzeczowy = -1 pkt od KLiK; floor = 0. Ten sam błąd powtórzony kilkakrotnie liczy się jako jeden.

  • Zliczanie błędów ortograficznych (4b)

    Ten sam wyraz zapisany niepoprawnie i powtórzony liczy się jako jeden błąd.

Dalej w przygotowaniach

Rozprawka maturalna: przewodnik

Struktura, kryteria, ile słów, bank zwrotów, najczęstsze błędy.

Lektury obowiązkowe

Streszczenia, motywy i bohaterowie, materiał do argumentów.

Sprawdź swoją rozprawkę

Wklej własną pracę, dostań punktację w czterech kryteriach (SFWP/KLiK/KW/JW) i komentarz przy każdym akapicie. Trening, nie ocena CKE.

Przeanalizuj swoją rozprawkę Zobacz cennik