Epoki literackie matura ustna 2027

Starożytność to fundament europejskiej kultury — epoka, w której powstały dwa równoległe nurty: literatura grecko-rzymska (Homer, tragedie attyckie, mitologia) oraz literatura biblijna (Stary i Nowy Testament). To z tej epoki czerpiemy najważniejsze motywy literackie i kulturowe: bohaterstwo (Achilles, Hektor), tragedia jednostki (Antygona), miłość macierzyńska (Demeter, Maryja w Pasji), cierpienie sprawiedliwego (Hiob), apokalipsa, mądrość (Kohelet), katharsis. Mitologia grecka dostarczyła wzorców osobowych i metafor, które do dziś organizują nasze myślenie — od „pięty achillesowej" po „nić Ariadny". Biblia dała kulturze europejskiej etykę, eschatologię i strukturę narracyjną (Genesis–Apokalipsa). Literatura starożytna jest na maturze ustnej OBOWIĄZKOWĄ podstawą — z niej pochodzą Iliada, Antygona, fragmenty Mitologii Parandowskiego i kilka ksiąg biblijnych. Każda lektura z późniejszych epok dialoguje ze Starożytnością: Mickiewicz nawiązuje do Iliady, Sienkiewicz do tragedii greckiej, Camus do Pasji.

Średniowiecze to epoka teocentryczna — w centrum świata stoi Bóg, a człowiek jest pielgrzymem dążącym do zbawienia. Literatura jest w większości anonimowa, religijna, dydaktyczna. Trzy główne wzorce osobowe: rycerz (Roland), święty (Aleksy), władca (Karol Wielki). Życie codzienne organizują dwa wielkie tematy: ŚMIERĆ (memento mori, danse macabre) i CZAS WIECZNY (vanitas, ascetyzm). W Polsce zachowane teksty: „Bogurodzica" (najstarsza pieśń religijna), „Lament świętokrzyski" (apokryf maryjny), „Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią" (satyra moralizatorska), „Legenda o świętym Aleksym". Z Europy: „Pieśń o Rolandzie" (chanson de geste), „Boska Komedia" Dantego, romanse arturiańskie. Średniowiecze nie było „ciemnymi wiekami" — to czas, w którym powstały uniwersytety (Paryż, Bolonia, Kraków 1364), gotyckie katedry, scholastyka (Tomasz z Akwinu). Literacko: świat hierarchiczny, język wzniosły, alegoryczny styl, mistycyzm i jednocześnie groteska.

Renesans (XV–XVI w.) i Barok (XVI–XVII w.) to dwie sąsiadujące epoki, które nowa podstawa programowa łączy w jedną kategorię — bo z każdej w polskim kanonie matury jest tylko po jednej lekturze (z Renesansu — żadna obowiązkowa, z Baroku — „Makbet" Szekspira). RENESANS to powrót do antyku: humanizm, antropocentryzm, wiara w godność i racjonalność człowieka. Polska Renesansu: Kochanowski („Treny", „Pieśni"), Rej, Modrzewski. „Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce" (Terencjusz, podchwycone przez humanistów). BAROK to reakcja: kontrreformacja, mistycyzm, ekspresja zmysłowa, świadomość vanitas. Kontrasty światła i cienia (caravaggionizm), nadmiar ozdobnika, długie zdania pełne metafor, koncepty (concetto). W Polsce Barok = sarmatyzm: szlachecka kultura republiki, tradycja, mesjanizm szlachecki. Najwybitniejszy autor barokowy: Jan Andrzej Morsztyn (kunsztowne wiersze miłosne) i Daniel Naborowski („Krótkość żywota"). W Anglii — Szekspir: w jego dramatach (Hamlet, Makbet, Romeo i Julia) widać już barokową ambiwalencję, dwoistość, kult formy.

Oświecenie to epoka rozumu, postępu, tolerancji — ostatnia wielka epoka „klasyczna" przed romantyczną rewolucją. Hasło: „Sapere aude" (Kant) — „Odważ się być mądry". Wiara w naukę, racjonalizm, edukację, prawo. Krytyka feudalizmu, despotyzmu, ciemnoty. We Francji: Wolter, Rousseau, Diderot — encyklopedyści, którzy chcieli ZRACJONALIZOWAĆ całą wiedzę. W Anglii: rewolucja przemysłowa, Adam Smith. W Niemczech: Kant, Lessing. W Polsce: Stanisław August Poniatowski (1764–1795), Komisja Edukacji Narodowej (1773), Konstytucja 3 maja (1791). Oświecenie polskie ma SZCZEGÓLNIE polityczny charakter — to epoka REFORMY przedrozbiorowej i upadku państwa. Literatura: satyra (Krasicki), bajka (Krasicki, La Fontaine), powieść obyczajowa (Krasicki „Mikołaj Doświadczyński"), komedia (Molier — francuski klasycyzm XVII w., wcielony też do oświeceniowego nurtu). Styl klasycystyczny: jasność, miara, gatunki klasyczne (oda, satyra, list poetycki), reguły — przeciwieństwo barokowego nadmiaru.

Romantyzm to bunt przeciw oświeceniowemu rozumowi — dowartościowanie uczucia, intuicji, wyobraźni, ludowości i historii. Manifest: „Czucie i wiara silniej mówi do mnie / Niż mędrca szkiełko i oko" (Mickiewicz, „Romantyczność", 1822). Polski Romantyzm jest SZCZEGÓLNY — to literatura UTRACONEJ OJCZYZNY (Polska po rozbiorach), MESJANIZMU NARODOWEGO („Polska Chrystusem narodów"), POETY-PROROKA (Konrad z „Dziadów III"). Wielcy twórcy: Mickiewicz, Słowacki, Krasiński (wieszcze), Norwid (na pograniczu epok). Gatunki: ballada (Mickiewicz), dramat romantyczny (Dziady, Kordian, Nie-Boska komedia), epopeja (Pan Tadeusz), poemat (Konrad Wallenrod), liryka osobista (Słowacki, Norwid). Kategorie: indywidualizm bohatera, walka jednostki z historią, bunt metafizyczny (Konrad vs. Bóg w Wielkiej Improwizacji), ludowość jako źródło prawdy duchowej, fascynacja Wschodem (orientalizm), folklor, świat duchów. W Europie: Goethe, Byron, Schiller, Hugo. W Polsce: powstanie listopadowe (1830–1831), styczniowe (1863), Wielka Emigracja (Paryż jako stolica polskiej literatury).

Pozytywizm to reakcja na romantyczne klęski — koniec epoki marzeń, początek epoki PRACY. Po klęsce powstania styczniowego (1863) młoda inteligencja warszawska doszła do wniosku, że Polska nie wyzwoli się przez heroizm zbrojny, lecz przez systematyczną pracę u podstaw, oświatę ludu, rozwój gospodarczy. Hasła: PRACA ORGANICZNA (społeczeństwo jako organizm — każda klasa jest potrzebna), PRACA U PODSTAW (oświata mas), EMANCYPACJA (kobiet, Żydów, chłopów), UTYLITARYZM (sztuka ma SŁUŻYĆ, nie tylko podobać się). Filozoficzne podstawy: Auguste Comte (twórca pozytywizmu — „prawo trzech stadiów" — od religii przez metafizykę do nauki), Herbert Spencer (ewolucjonizm społeczny), John Stuart Mill (utylitaryzm). Literatura pozytywizmu: REALIZM (Prus „Lalka", Orzeszkowa „Nad Niemnem", Sienkiewicz „Trylogia"), nowela tendencyjna (Konopnicka „Mendel Gdański", Prus „Antek", Sienkiewicz „Janko Muzykant"), powieść historyczna (Sienkiewicz). Dwa nurty: programowy (krytyczny, dydaktyczny) i historyczny („ku pokrzepieniu serc" — Sienkiewicz). W Europie ten sam czas to: Tołstoj („Wojna i pokój", „Anna Karenina"), Dostojewski („Zbrodnia i kara", „Bracia Karamazow"), Dickens, Balzac, Flaubert, Zola.

Młoda Polska (Modernizm) to bunt przeciw pozytywistycznemu utylitaryzmowi i materializmowi. Hasło: „sztuka dla sztuki" (l'art pour l'art) — sztuka nie ma niczemu służyć, jest celem sama dla siebie. Nastrój: dekadencja, melancholia, rozczarowanie cywilizacją, fascynacja śmiercią, naturą, mistyką. Bohater: artysta-wybraniec (Konrad ze „Wesela") oddzielony od tłumu, samotny, „nadwrażliwy". Filozoficzne podstawy: Schopenhauer (świat jako wola i przedstawienie, pesymizm), Nietzsche („Tako rzecze Zaratustra" — śmierć Boga, nadczłowiek), Bergson (intuicja, élan vital). W literaturze trzy główne nurty: SYMBOLIZM (znaki, sugestie, niedopowiedzenia — Wyspiański „Wesele"), IMPRESJONIZM (oddanie chwili, wrażeń — Reymont „Chłopi"), EKSPRESJONIZM (siła wyrazu, uczucie — Kasprowicz „Hymny"). Polska Młoda Polska to też epoka REWALORYZACJI ROMANTYZMU — wraca mesjanizm, wraca myśl o Polsce. „Wesele" Wyspiańskiego (1901) jest odwołaniem do „Dziadów". Twórcy: Wyspiański, Kasprowicz, Tetmajer, Staff, Reymont, Żeromski. Centrum: Kraków (Wyspiański, Mehoffer, Witkacy junior), kawiarnia Jamy Michalika.

Dwudziestolecie międzywojenne to krótki, intensywny okres między dwiema światowymi wojnami — i pierwszy okres niepodległości Polski po 123 latach zaborów. Kontekst polityczny: euforia odzyskania niepodległości (1918), wojna polsko-bolszewicka (1920 — „Cud nad Wisłą"), przewrót majowy Piłsudskiego (1926), kryzys gospodarczy (1929), narastający faszyzm w Europie, II RP jako państwo o ogromnych konfliktach społecznych i etnicznych. W literaturze EKSPLOZJA RÓŻNORODNOŚCI: Skamander (Tuwim, Lechoń, Wierzyński, Iwaszkiewicz, Słonimski) — poezja codzienności, miasta, młodości. Awangarda krakowska (Peiper, Przyboś) — poetyka KONSTRUKCJI. Awangarda lubelska, futuryści (Stern, Wat). Proza: Witkiewicz (Witkacy) — katastrofizm, „Czysta Forma", dramaty absurdu (zanim powstał europejski teatr absurdu!). Schulz („Sklepy cynamonowe", „Sanatorium pod Klepsydrą") — magiczny realizm Drohobycza. Gombrowicz („Ferdydurke" 1937) — groteska, problem Formy. Żeromski („Przedwiośnie" 1924) — wielkie pytanie o II RP. Boy-Żeleński (krytyk, tłumacz). Schyłek epoki: katastrofizm Czechowicza, Miłosza, Baczyńskiego — przewidują wojnę.

Literatura powojenna to próba ZROZUMIENIA tego, co się stało: Holokaustu, Auschwitz, gułagów, nazistowskiej i sowieckiej okupacji Polski. Po II wojnie pisarze stają wobec pytania, które sformułował Adorno: „Czy poezja po Auschwitz jest jeszcze możliwa?". Polska odpowiedź: TAK, ale musi się ZMIENIĆ. Nowy język, nowy realizm, nowa etyka. Trzy główne nurty: (1) LITERATURA OBOZOWA — Borowski („Pożegnanie z Marią", „Kamienny świat"), Nałkowska („Medaliony"), Herling-Grudziński („Inny świat"), Andrzejewski („Wielki Tydzień"); (2) LITERATURA „ROZRACHUNKOWA" Z DWUDZIESTOLECIEM — Andrzejewski („Popiół i diament"), Gombrowicz na emigracji („Trans-Atlantyk", „Dziennik"); (3) LITERATURA W PRL — socrealizm (1949–1956 — narzucony, opresyjny, niewielu klasycznych utworów), potem POPAŹDZIERNIKOWA odwilż (1956+), Różewicz, Białoszewski, Herbert, Szymborska, Mrożek. Po 1968 (Marzec) i 1970 (Grudzień) coraz większy podział na literaturę „oficjalną" i „drugiego obiegu". Kluczowe dla matury: BOROWSKI (cynizm „zlagrowanego człowieka"), HERLING (filozoficzna głębia gułagów), KRALL (reportaż o Edelmanie — rozpoczyna nową falę reportażu).

Literatura współczesna to twórczość od lat 70. XX w. po dziś dzień — najtrudniejsza do scharakteryzowania, bo jeszcze trwa. Kluczowe dekady: lata 70. (Gierek, Nowa Fala — Barańczak, Krynicki, Zagajewski, Kornhauser; reportaż Kapuścińskiego), lata 80. (stan wojenny, drugi obieg, kabaret „Piwnica pod Baranami"), lata 90. (transformacja, „nowi" — Stasiuk, Tokarczuk, Pilch, Huelle, Chwin, Goerke), XXI w. (literatura post-transformacyjna, postmodernizm w wersji polskiej, ponowne pojawienie się reportażu — Szczygieł, Hugo-Bader, Springer). Cechy: PLURALIZM (każdy pisze inaczej), REGIONALIZM („małe ojczyzny" — Stasiuk Beskid, Huelle Gdańsk, Chwin Gdańsk, Pilch Wisła), POWRÓT DO REALIZMU (po awangardach), GENDER I POSTKOLONIALIZM (Tokarczuk), REPORTAŻ jako forma literatury wysokiej. W światowej literaturze: Marquez (realizm magiczny), Eco („Imię róży"), Murakami, Atwood, Pamuk. Dla polskiej kultury najważniejsze: NOBEL Olgi Tokarczuk (2018) — potwierdzenie polskiej literatury jako światowej; Nobel Wisławy Szymborskiej (1996) — kanonizacja poezji polskiej.